BRAK ORGANIZACJI STRUKTURALNEJ U MAŁEGO DZIECKA JAKO WYRAZ DEPRESJI

Później jednak doszła do wniosku, że dziecko matki będącej w depresji nie mogło być zdezorientowane jej reakcjami podczas eksperymentu still face, gdyż było już przecież przyzwyczajone do stawiania czoła niewzruszoności matki. Jest wiele prac poświęconych temu problemowi. Dla przykładu warto zauważyć, jak trafnie został on ujęty w książce Edwarda Tronicka i Tiffany Field (1986), w której hipoteza Gianino, dotycząca przemienności sposobów wzajemnej regulacji zachowań stanowi niezwykle istotne przypuszczenie.

BRAK ORGANIZACJI STRUKTURALNEJ U MAŁEGO DZIECKA JAKO WYRAZ DEPRESJI

Przypominając, że hospitalizm opisany przez René Spitza odpowiada przedłużonej, nieodwracalnej depresji, L. Kreisler (1989) przystosował opis życiowej, podstawowej depresji, którą przedstawił psychosomatyk Pierre Marty (1976), do depresji utajonej, „białej”, charakterystycznej dla niemowlęcia w sytuacji chronicznej deprywacji uczuciowej. Jest to rodzaj patologii, której szczególną cechą jest pustka relacyjna, prowadząca do poważnych zaburzeń związków interpersonalnych.

W pierwszym półroczu życia manifestuje się ona poprzez poważne zaburzenia w interakcjach, które w skrócie można by określić jako zaburzenie dotyczące pierwotnej zdolności przywiązania, wyrażające się apatią, zimnym i nieufnym psychicznym odwróceniem się. Nieco później, obserwuje się opóźnienie w rozwoju psychomotorycznym, zaburzenia orientacji czasowo-przestrzennej i opóźnienie procesu indywiduacji, co wpływa szczególnie na zaburzenia w kształtowaniu się tożsamości jednostki.

Leave a Reply

stomatologia bielany whiteclinic.pl