DEPRESJA DZIECIĘCA, SZCZEGÓLNIE W OKRESIE LATENCJI

Z powodu trudności w przeprowadzeniu badań w dłuższym czasie, nie sposób określić konsekwencji wspomnianych przejawów niezorganizowania na poziomie strukturalnym. Natomiast wyniki badań retrospektywnych wskazują na ich znaczenie dla powstania indyferentnego charakteru o patologicznych podstawach mieszczących się na pograniczu psychopatii i psychosomatyki (patrz s. 90, opis kliniczny syndromu pustki przyp. red.).

DEPRESJA DZIECIĘCA, SZCZEGÓLNIE W OKRESIE LATENCJI Stany depresyjne w przypadku małego dziecka są rzadkie, przynajmniej pozornie, w porównaniu z ich występowaniem w adoles- cencji. Literatura na temat depresji dziecięcej jest raczej uboga, chociaż już od 1952 r. Ernst Harms zwracał uwagę na występowanie tego zaburzenia. Także odbywający się w 1971 r. w Sztokholmie Kongres Europejskiego Stowarzyszenia Psychiatrów Dziecięcych poświęcony był temu tematowi.

Interesujące nas zagadnienia przedstawimy odwołując się do książki M. Dugasa i M. C. Mouren oraz do artykułu B. Penota Zarys Psychiatrii Dziecięcej i Adolescencji (1985). W drugiej części tego rozdziału rozpatrzymy problem miejsca, jakie zajmuje depresja w patologii dziecięcej.

Niewątpliwie rodzicom trudno jest uznać, że ich dziecko jest smutne, w depresji, ponieważ zwrócenie się o pomoc dla niego byłoby równoznaczne z przyznaniem się do własnej porażki. Natomiast nauczyciele orientują się, że uczeń, który pozostaje na uboczu, nie bierze udziału w zabawach z rówieśnikami, jest prawdopodobnie w depresji.

Leave a Reply

www.markizy.euDiabetolog kraków