Depresja

kateksja – silna fiksacja – przyp. tłum.) sugeruje, że wybór obiektu był wyborem narcystycznym, co spowodowało, że kateksja obiektalna, gdy tylko pojawiły się jakieś trudności, spowodowała wycofanie się do fazy narcystycznej. Narcystyczna identyfikacja z obiektem staje się wtedy substytutem kateksji erotycznej, w rezultacie czego, mimo konfliktu z kochaną osobą, miłosna relacja nie może zostać przerwana. Ta zamiana miłości obiektalnej na identyfikację (z porzuconym obiektem – przyp. tłum.) jest ważnym, narcystycznym mechanizmem. Karl Landauer (1914) wskazał nań niedawno w opisie powrotu do zdrowia przypadku schizofrenii. Mamy tu do czynienia z regresją z relacji obiektalnej do pierwotnego narcyzmu. Wykazaliśmy też, że identyfikacja jest stadium przygotowawczym do wyboru obiektalnego, jest pierwszym sposobem w jaki Ego dokonuje wyboru obiektu. Ego pragnie zinkorporować obiekt, zgodnie z oralną lub kanibalistyczną fazą rozwoju libido chce tego dokonać poprzez „pożarcie” obiektu. Abraham ma bez wątpienia rację, gdy wiąże z powyższym procesem objaw odmowy przyjmowania posiłków w ciężkich przypadkach melancholii.

Konkluzja, której domaga się nasza teoria – mianowicie, że predyspozycja do zachorowania na melancholię polega na dominacji narcystycznego typu wyboru obiektu – nie została jeszcze niestety potwierdzona praktycznymi obserwacjami. Tak, jak już wspomniałem, materiał empiryczny, na którym opieram się w tym doniesieniu, jest niewystarczający do naszych potrzeb.

Jeśliby założyć zgodność między naszymi wnioskami i wynikami obserwacji, powinniśmy bez wahania włączyć tę regresję (z kateksji obiektalnej do narcystyczno-oralnej fazy libido) do naszej listy cech charakteryzujących melancholię.

Identyfikacje z obiektem są bez wątpienia rzadko spotykane w nerwicach przeniesieniowych, a w rzeczywistości są one dobrze znanym mechanizmem tworzenia się symptomów, szczególnie w histerii. Różnica jednakże między narcystyczną a histeryczną identyfikacją może być dostrzegana w tym, że o ile w narcystycznej identyfikacji kateksja obiektalna jest zniszczona, o tyle w identyfikacji histerycznej kateksja obiektalna trwa, przejawiając swój wpływ, choć jest on zwykle ograniczony do izolowanych działań lub pobudzeń nerwowych. W każdym razie w nerwicy przeniesieniowej identyfikacja również jest przejawem jakiejś wspólnoty, która może oznaczać miłość. Identyfikacja narcystyczna jest wcześniejsza i toruje drogę do zrozumienia identyfikacji histerycznej, mniej gruntownie zbadanej.

Melancholia zatem zapożycza niektóre swoje cechy z żałoby, a niektóre z procesu regresji z narcystycznego wyboru obiektu do narcyzmu. Jest z jednej strony, podobnie jak żałoba, reakcją na realną utratę kochanego obiektu, ale z drugiej strony, charakteryzuje ją determinanta nieobecna w normalnej żałobie, a jeśli obecna, prze-kształcająca ją w żałobę patologiczną. Utrata obiektu miłości jest doskonałą okazją dla ambiwalencji w miłosnej relacji. W przypadkach gdy istnieje skłonność do nerwicy obsesyjnej, konflikt wynikający z ambiwalencji patologizuje żałobę i wyraża się w formie samooskarżeń, w której żałobnik sam siebie wini i potępia za utratę kochanej osoby (tak jakby sam tego pragnął). Te obsesyjne stany depresyjne, następujące po utracie kochanej osoby, pokazują nam, do czego może doprowadzić konflikt wynikający z ambiwalencji, jeśli nie nastąpi regresywne wycofanie libido.

Leave a Reply

mezoterapia gdyniahttp://niszcztradzik.pl