Fałszywe „ja”

Zaburzenie to musi być jednak odróżnione i wyizolowane z całej wielości zachowań, które obserwuje się u normalnego dorastającego, włącznie z okresowymi stanami rozpaczy, kłótniami, potyczkami ze światem dorosłych, eksperymentami z narkotykami itp., które pozwalają jednak na „przybliżanie się do dorosłości i osiąganie zdolności odczuwania przyjemności w życiu osobistym”. Przyszłość tych młodych ludzi wydaje się zagrożona nie dlatego, że wpadają oni w psychozę maniakalno-depresyjną lub w klasyczne depresje dorosłych, ale dlatego, iż nie udaje im się zakończyć w sposób harmonijny okresu dojrzewania i przejść w kierunku własnej auto- nomiczności, uniezależnić się. Nawet jeśli pozostają zdolni do funkcjonowania w pewnych sferach, zapłacą wielką cenę emocjonalną za próbę stawienia czoła życiowemu stresowi i/lub za utrzymanie fasady swego fałszywego „Ja” w planie terapeutycznym wspomniani autorzy wydają się pomijać chemioterapię i zalecają psychoanalizę stosowaną w sposób ąuasi-systematyczny. Energicznie przeciwstawiają się niedyrektywności zalecanej przez klasyków w leczeniu pacjentów dorosłych. Uważają, że powstrzymywanie się od działania czyni młodych bezbronnymi wobec ich cierpienia, co może poważnie zaciążyć na ich przyszłym rozwoju, równowadze i rozkwicie. Zaprzeczają także rzekomej niemożności powstawania zarówno relacji przeniesienia w sytuacji psychoanalitycznej, jak i dobroczynnego oddziaływania kuracji analitycznej przeprowadzanej w okresie dorastania.

Leave a Reply

tania pożyczka chwilówka bez krd na pozyczkabez.plinternetowy sklep ze zdrową żywnością www.bionaturalni.pl/zywnosc.html