Instynkty i losy popędów

W pracy Instynkty i losy popędów z 1915 r. czytamy także: „Ze względu na relację z obiektem, nienawiść jest wcześniejsza niż miłość. Jest bowiem odpowiednikiem pierwotnej odmowy ze strony narcystycznego Ja na stymulujące bodźce ze świata zewnętrznego”.

Można sądzić, że dla Freuda nielibidinalne składniki narcyzmu stanowiły wcześniej część popędów władzy i że odniósł je później głównie do popędu śmierci. Popęd ten posiada moim zdaniem oczywisty wymiar narcystyczny (na przykład: stan całkowitego spokoju, nirwana, błogostan i brak życia). To implikacyjne połączenie narcyzmu z popędami agresywnymi stało się być może przyczyną, że popędowi śmierci nadano charakter filozoficzno-spekulatywny, a więc niesprawdzalny klinicznie i nie do przyjęcia dla wielu analityków.

Freud nie rozwinął koncepcji narcyzmu w jej aspekcie destrukcyjno- -agresywnym. Uczynił to K. Abraham (1919, 1924) w związku ze swymi pracami klinicznymi nad nerwicami narcystycznymi. Opisał on silne negatywne uczucia przeniesieniowe przyjmujące formę pełnego nienawiści poczucia wyższości i dystansu, silnej zawiści, uporu i oporów narcystycznych. Gdy Freud ogłaszał swe teorie popędu śmierci, Abraham ustalał zależność między agresywnością a narcyzmem i stwierdzał, że „narcyzm pacjenta jest siłą napędową, wobec której nasze wysiłki terapeutyczne są bezowocne”. Stanowiło to więc opisanie agresywnych aspektów narcyzmu.

Również W. Reich (1933) był zdania, że postawy narcystyczne i utajone uczucia negatywne powinny być zaktywizowane i przepracowane podczas terapii analitycznej. Obrona narcystyczna chronicznie objawia się tym, co on nazywa „pancerzem charakteru” (Charalc- terpanzer). U pacjentów narcystycznych odkrywa on podstawy szydercze, dewaluujące i zawistne. Podskórna zawiść jest przeważnie przeżywana i wyrażana poza samą analizą.

Leave a Reply

chicago party bus rentalsprojekty domów piętrowych archon