Kliniczny obraz narcyzmu

Ostatnie dwa przykłady miały jedynie ukazać, jak przedstawia się kliniczny obraz istotnego aspektu narcyzmu destrukcyjnego u pacjenta depresyjnego, a mianowicie jego strona drapieżna i przestępcza, mająca istotny wpływ na relację terapeutyczną.

Konkludując streszczę i wypunktuję kilka najważniejszych spraw. 1)W sprawozdaniu z literatury przedmiotu wykazałem, że teoretycznie niezbędne i klinicznie przydatne jest wyróżnienie składowej patologicznej – destrukcyjnego i „złośliwego” narcyzmu.

-2)Na podstawie materiału klinicznego usiłowałem pokazać, że nie chodzi o dojrzałą agresywność zwróconą przeciw obiektom, ale oprymitywną destrukcyjność narcystyczną skierowaną przeciw naturalnemu dla dziecka uzależnieniu oraz przeciw relacjom z obiektami.

-3)Narcyzm destrukcyjny wypływa z rozszczepionych, często utajonych, omnipotentnych i destrukcyjnych części self, które służą prymitywnemu utrzymaniu się self we wrogim świecie, gdzie liczy się jedynie samo przetrwanie. 4)Głównymi cechami charakteryzującymi narcyzm destrukcyjny są: megalomania, omnipotentne panowanie nad obiektem i nad podmiotem (czyli nad innymi składnikami «’//’poszukującymi jakichś relacji z obiektem) i drapieżne zawładnięcie. To ostatnie zwłaszcza może być odpowiedzialne za zwykłe zapominanie i niektóre amnezje, a jego rola ochronna w ekonomii psychicznej bywa nieraz podważana.

-5)Jeżeli dostrzegamy – za Freudem – korzenie narcyzmu pozytywnego i zdrowego w życiu pozamacicznym, to musi to nas doprowadzić na podstawie tez Ferencziego i Ranka (1923) do wniosku, że źródeł narcyzmu destrukcyjnego szukać należy w wydarzeniach okołoporodowych i w urazie narodzin, a które w reprezentacji psychicznej przybierają formę negatywnych konkretnych emocji i wrogich fantazji.

-6)Hipoteza, że narcyzm destrukcyjny ma swe początki w wydarze niu, jakim są urodziny, mogłaby pomóc nam w zrozumieniu wielu zagadnień. Jedynie wszechmoc byłaby lekarstwem na całkowitą bezsilność podczas porodu stąd megalomańskie roszczenie reżyserowania samemu zarówno życia, jak i śmierci, co w rzeczywistości czynią za nas nasi rodzice na początku naszego życia. Urodzenie-wypchnięcie dziecka, czemu towarzyszyć może ewentualne uszkodzenie i niezamie-rzony ból, może być później przeżywane jako akt wrogi, dowód na istnienie świata wrogiego i prześladującego, w którym należy kontrolować obiekty w sposób totalny. Drapieżne zawładnięcie, inwersje, zniekształcenia i maskowanie mają na celu zaprzeczenie narodzinom

istanowi separacji. 7)Wynika z tego, że narcyzm destrukcyjny jest ze względu na swą genezę prymitywną siłą psychiczną, a więc normalnym zjawiskiem psychicznym, które ujawnia się w analizie przede wszystkim poprzez obrony i blokuje wszelki postęp terapii. Usiłowałem wykazać, że pogłębiona analiza narcyzmu destrukcyjnego podczas terapii może odmienić niektóre uporczywe nastawienia oporowe.

-8)Moim zdaniem jedno z trudnych zadań analityka polega na przyjęciu, wytrzymaniu i zneutralizowaniu omnipotentnych, destrukcyjnych projekcji pacjenta, na wewnętrznym przepracowaniu, za pomocą myśli, uczucia i twórczych zdolności tego wszystkiego, co niesie depresję. Może ona zostać wyleczona poprzez autoanalizę, tak jak to starałem się pokazać, dzięki wsparciu ze strony doświadczonego kolegi bądź też za pośrednictwem pacjentów. Pozwala się w ten sposób wyjść pacjentowi z jego przeważnie sztywnego, zniekształconego iuszkodzonego świata i ustanowić lepszy stosunek do samego siebie ido innych. Szczególne aspekty psychoanalitycznego leczenia depresji

Leave a Reply

beauty plan