Kolejne modyfikacje techniki Duhamela

Kolejne modyfikacje techniki Duhamela zmierzały do eliminacji ślepej bańki kikuta odbytnicy za pomocą zmodyfikowanych owalnych zacisków (Zachary, Sulamaa) lub dodatkowego zespolenia górnego bieguna kikuta odbytnicy ze sprowadzoną okrężnicą (Ikeda 1967, Soper i Miller 1968, Satomura i wsp. 1972) (ryc. 11-44).

Ważne znaczenie ma rodzaj kleszczy użytych do zlikwidowania przegrody między światłami i technika ich zastosowania. Jeśli zmiażdżenie dokonane jest szybko, zanim rozwinie się proces zapalno-zrostowy, pozwalający na zespolenie ścian jelita, to powstanie przeciek przez zespolenie. Jeśli ucisk jest zbyt słaby, to pozostaje długa przegroda.

Według Duhamela optymalne jest zastosowanie aparatu resekująco-zszywającego (GIA Stapler) zgodnie z propozycją Ravitcha, Steichena i Talberta (1968-74). Aparat zakłada się od dołu, a zakres resekcji i szczelność szwu kontroluje się od góry,

przez pozostawione otwarte światło odbytnicy. Przegroda może być wycięta całkowicie z pozostawieniem długiego bocznego zespolenia między oboma światłami, po czym zeszywa się przednią ścianę odbytnicy z przednią ścianą okrężnicy. Wadą tej techniki jest niebezpieczeństwo zakażenia z otwartego jelita (10, 61).

Leave a Reply

bangla.pl/opinie/p20915/neutrogena-krem-do-rak-skoncentrowanyproducent rolet