Kryteria w stawianiu diagnozy (depresja)

Na ogół jednak rzadko jesteśmy skłonni dopuścić, że smutek daje się obserwować w okresie dzieciństwa, ponieważ okres ten chcemy raczej traktować jak raj utracony lub raj, który chcemy zarezerwować dla naszych dzieci. Niemniej jednak stany depresyjne stanowią uznane odniesienia typu diagnostycznego we wszystkich klasyfikacjach psychiatrii dziecięcej. W stawianiu diagnozy musimy jednak posługiwać się precyzyjnymi kryteriami. W związku z tym, wydaje się nam celowe przytoczenie wielu sytuacji wymienionych na liście Hamstead Clinic z Londynu (1965), na jakie zwracają uwagę J. Sandler i W. Joffe:

-dziecko smutne i nieszczęśliwe

-postawa wycofania się, zamknięcia się w sobie oraz oznaki zmartwienia

-ogólna postawa niezadowolenia bez poszukiwania przyjemności

-uczucie bycia odrzuconym lub nielubianym

-niezdolność do przyjęcia pomocy bądź pocieszenia, nawet jeśli są one proponowane

-ogólna tendencja do regresji z potrzebą satysfakcji oralnej

-bezsenność

-ucieczka w zachowania autoerotyczne

-trudności w utrzymaniu kontaktu z terapeutą.

– Ling i współpracownicy poprzedzają wprowadzenie skal mierzących depresję dziecięcą, a szczególnie zastosowanie inwentarza osobowości Becka, podaniem kryteriów diagnostycznych, proponując pozytywne rozpoznanie jedynie w przypadku występowania co najmniej czterech z podanych poniżej:

-częsta zmienność nastroju

-zamknięcie się w sobie

-złe wyniki w nauce szkolnej

-zaburzenia snu

-niecodzienne zachowania agresywne

-autodeprecjacyjne myśli i poczucie prześladowania

-brak energii

-skargi na dolegliwości typu somatycznego

-odmowa nauki, niechęć do szkoły lub fobia szkolna

Leave a Reply

obiekty przemysłowe