Mężczyźni o rysach paranoidalnych i depresyjnyc

Ten zespół zinternalizowanych obiektów staje się zorganizowany wraz z organizacją Ego, a na wyższym poziomie myślenia staje się rozpoznawalny jako Superego. Tak więc zjawisko rozpoznane przez Freuda jako, szeroko rzecz ujmując, głosy i wpływ rzeczywistych rodziców, utrwalonych w Ego, jest zgodnie z moimi wynikami – złożonym światem obiektów, który jest odczuwany przez jednostkę w głębokich warstwach nie-świadomości jako będący konkretnie wewnątrz niej i dla której przeto ja i niektórzy moi koledzy używamy terminu „zinternalizowane obiekty” i „wewnętrzny świat”. Ten wewnętrzny świat składa się z niezliczonych obiektów, przyjętych do ego, odpowiadających częściowo wielości różnych aspektów, dobrych i złych, w jakich rodzice (i inni ludzie) jawili się w nieświadomości dziecka na różnych etapach jego rozwoju. Dalej, one także reprezentują wszystkich realnych ludzi, którzy są w sposób ciągły internalizowani w rozmaitych sytuacjach, jakich dostarcza mnogość ciągle zmieniających się ze-wnętrznych oraz fantazjowanych doświadczeń. Dodatkowo, wszystkie te obiekty są w świecie wewnętrznym w nieskończenie złożonych relacjach ze sobą oraz z self.

Jeśli obecnie zastosuję ten opis organizacji Superego, w porównaniu z Superego opisanym przez Freuda, do procesu żałoby, jasna staje się istota mojego wkładu do zrozumienia tego procesu.W normalnej żałobie jednostka ponownie introjektuje i ponownie utrwala nie tylko właśnie utraconą osobę, lecz także swych kochanych rodziców, których odczuwa jako swe „dobre” wewnętrzne obiekty. Świat wewnętrzny, budowany począwszy od najwcześniejszych dni jednostki, został w jej fantazji zniszczony w chwili, gdy nastąpiła rzeczywista utrata.

Leave a Reply