Neobiolodzy

Omawiane tu podejście psychoanalityczne jednak nie w pełni nas satysfakcjonuje zarówno w planie diagnostycznym, jak i w tym wszystkim, co dotyczy strategii terapeutycznej. Trudność diagnostyczna. Choddzi tu o wyróżnienie wśród całej zbiorowości posępnych, agresywnych lub aspołecznych dorastających młodych ludzi, tych, których maskowana bądź jawna depresja da się wpisać w ramy „zaburzeń psychicznych” wymagających opieki, jak i tych zachowań, które z powodzeniem da się sprowadzić do „ryzykownych i wypróbowujących” w zawężonych, ale istniejących ramach „kryzysu młodzieńczego”. Kryzys ten mógłby być „brany pod uwagę” niezależnie od pozornej powagi zaburzeń. Marcelli i Braconnier (1984) świadomi są tej trudności w różnicującej diagnostyce.

Neobiolodzy dostarczają jasnego stanowiska w tej kwestii (patrz wyżej) dzięki kryteriom zainspirowanym DSM III. Jednakże wcale nie jest pewne czy ta jasność wystarczy, aby móc dyktować młodemu człowiekowi najkorzystniejszą strategię leczenia. Można jedynie wraz z Dugasem żałować, iż nie da się skodyfikować subiektywnych i emfatycznych sygnałów, jako jedynie właściwych dla postawienia diagnozy w przypadku depresji.

Ladame proponuje 3 kryteria, wystąpienie zaś jednego z nich, wydaje się uprawomocniać według niego diagnozowanie zaburzenia psychologicznego:załamanie psychiczne (po ang. break-down), dla którego typowym objawem jest próba samobójcza szereg zachowań unikowych masywnych i przede wszystkim – kompulsywność zdefiniowana jako siła, potrzeba popychająca nieodparcie do takiego działania, mówienia lub myślenia nad którymi się nie panuje… Może się ona manifestować jako uzależnienie lekowe, anoreksja, bulimia, przestępczość, kompulsywne ucieczki lub obsesyjne czynności rytualne.

Leave a Reply

opieka pielęgniarskahttp://byckobieta24.pl/