NOWE TENDENCJE. POJĘCIA

Wśród badaczy i praktyków zajmujących się depresją wieku dorastania, możemy wyróżnić zwolenników trzech kierunków myślenia. 1.Kierunek klasyczny, wspomniany już we wstępie, wymaga rygorystycznych kryteriów w diagnostyce depresji i jednocześnie wydaje się ignorować psychopatologię wieku dorastania. Dla zwolenników tego kierunku depresja u młodych ludzi w okresie dorastania jest więc rzadka, nawet wyjątkowa. To stanowisko „klasycznych” psychiatrów można odnaleźć w pismach i opiniach pediatrów zainteresowanych okresem dorastania oraz u socjologów i badaczy zdrowia społecznego. Jedni obawiają się „psychiatryzacji”, drudzy przypisują zdecydowaną wagę czynnikom społecznym lub rodzinnym w występowaniu zaburzeń w zachowaniu. Wszyscy kładą nacisk na stare pojęcie „kryzysu młodzieńczego” lub na późniejsze „zachowań ryzykownych i próbujących” i przyjmują implicite pomyślne rokowania na dłuższą metę. Jednakże każda próba samobójcza zwiększa ryzyko ponowienia tego aktu i żadne badania nie usprawiedliwiają takich optymistycznych przewidywań. Nic więc dziwnego, iż stwierdzenia te są kontrowersyjne. I są takimi w obrębie dwóch kierunków myślenia, rozbieżnych prawie we wszystkim, oprócz stwierdzenia częstości występowania depresji młodzieńczej. Te kierunki to: neobiologiczny i psychoanalityczny.

-2.Kierunek neobiologiczny dominuje w USA i zapoczątkowało go wykorzystywanie skal kwestionariuszy i testów biologicznych. Diagnoza depresji stawiana jest wedle kryteriów, które inspirowały wyróżnienie DSM III, są one jedynie bardziej szeroko ujęte. A zatem Bomba (1986) stwierdza „depresję”, o ile odpowiedzi na jego kwestionariusz samooceny rozdany licealistom przekraczają pewien wynik uznawany za istotny statystycznie (…).

Leave a Reply