OBRAZ KLINICZNY DEPRESJI U NIEMOWLĘCIA

Trudno jest oczywiście opisać depresję u niemowlęcia w podobny sposób, jak ma to miejsce w symptomatologii zaburzeń u dorosłego. L. Kreisler (1989) dał jej przekonujący opis, który odtworzymy poniżej. Zaburzenie to, objawiające się wystąpieniem zachowań regresywnych zbliżonych do tych, jakie zawiera historyczny opis depresji anaklitycznej, przybierać mogą jednak dość zróżnicowaną postać, co niewątpliwie utrudnia ich rozpoznanie. Ponadto, ponieważ zdarzają się one w rodzinach przeżywających wydarzenia traumatyzu- jące, jak np. żałobę, w których matka dziecka często cierpi na depresję albo zaburzenia nastroju maskowane objawami somatycznymi – niejednokrotnie nie dochodzi do rozpoznania depresji u małego dziecka.

L. Kreisler proponuje podział obserwowanych objawów na cztery grupy: 1)Atonia nastroju, czyli zimna obojętność, bez płaczu, co właściwie pozwala mówić o bezobjawowej „białej” depresji. W gruncie rzeczy charakteryzuje się ona bardziej utratą chęci życia i apetytu niż smutkiem.

-2)Atonia motoryczna, czyli zespół objawów zbliżony do spowolnienia psychomotorycznego opisywanego w przypadku depresji dorosłych. Ruchy dziecka są oszczędne i monotonne, mimika uboga, kontrastująca z normalną ruchliwością dziecka w tym wieku.

W tych warunkach objaw anoreksji (anoreksja – choroba głodowa będąca wynikiem braku łaknienia) jest tym, na który najczęściej zwracają uwagę opiekunowie dziecka. Anoreksja budzi ich niepokój, tym bardziej, że nie towarzyszy temu objawowi żaden gwałtowny protest ze strony dziecka: dziecko nie przeciwstawia się matce, gdy ta usiłuje je nakarmić, lecz patrzy w dal. Jego zachowanie jest niekiedy przeżywane przez matkę jako rodzaj irytującego, trudnego do zniesienia wyzwania.

-3)Ubóstwo interakcji prowadzi do zerwania komunikacji i do rzeczywistego zamknięcia się w sobie. Dzieci dotknięte tą depresją zadziwiają spokojną odmową na wszelkie nalegania ze strony ich opiekunów, nie płaczą, ale ich matki cierpią widząc, że na każdą próbę dialogu dzieci odwracają- wzrok. Powstaje w ten sposób prawdziwa próżnia depresyjna.

-4)Wrażliwość psychosomatyczna z reguły jako pierwsza przyciąga uwagę, z różnych zresztą powodów: a)dotyczy niemowląt pierwotnie leczonych z powodu różnorodnych zaburzeń czynnościowych, przede wszystkim zaburzeń apetytu oraz snu

b)inne zaburzenia, choć zwracają uwagę pediatry, nie zawsze prowadzą go do rozpoznania ich psychosomatycznych źródeł, a to z powodu ich powtarzalności są to biegunka, zapalenie górnych dróg oddechowych itp. c)wszystko to, zdaniem Kreislera, uzasadnia koncepcję dezorganizacji psychosomatycznej, którą psychosomatycy ze szkoły paryskiej wiążą z depresją zwaną przez nich podstawową, do czego jeszcze wrócimy.

Leave a Reply

psychoterapia kielce