Ogólne przedstawienie koncepcji teoretycznej depresji wieku dojrzewania

Sądzę, ryzykując iż zaszokuję tą opinią mojego odbiorcę, że w gruncie rzeczy wyniki psychoterapii zależą od dwóch czynników, których wzajemny wpływ jest trudny do zmierzenia: od kompetencji psychoterapeuty, jakości relacji psychoterapeutycznej,od stanu młodego człowieka efekt końcowy (ale nie przebyta droga!) jest tym lepszy, im mniej poważne było zaburzenie psychiczne (oczywiście nie w sferze zachowania) oznacza to, że struktura jego była bliższa nerwicy lub „kryzysu młodzieńczego” niż zespołu opuszczeniaa z pogranicza nerwicy i psychozy czy narcystycznej patologii.

Otóż obecnie nic nie wskazuje na to, aby ścisłe zachowanie rygorów terapii, tak jak to rozumieją psychoanalitycy, to znaczy: określony czas trwania, częstotliwość seansów, wzajemna relacja pacjenta i terapeuty, a nawet zachowanie postawy życzliwej neutralności stanowiły istotne parametry sukcesu terapeutycznego zarówno w krótszym, jak i dłuższym czasie. W rzeczywistości szybka i solidna poprawa może nastąpić, przy mniejszych kosztach, dzięki krótkoterminowym psychoterapiom, tak jak to ujmuje Małe dzięki psycho- dramie lub psychoterapii jedynie zainspirowanej psychoanalizą, a nie prowadzonej z zachowaniem wszelkich zasad (i kosztów) regularnej kuracji. Myślę, iż zamiast wymagać od młodego człowieka przystosowania się do naszych teoretycznych założeń, powinniśmy raczej dostosować naszą strategię do każdego przypadku oddzielnie i oferować młodemu pacjentowi taką pomoc, którą gotów jest on przyjąć (i której jesteśmy w stanie mu udzielić).

Po ogólnym przedstawieniu koncepcji teoretycznej depresji wieku dojrzewania uważam, że warte są osobnego omówienia dwa szczególne przejawy depresji w tym wieku: samobójstwo,zaburzenia obrazu ciała (dysmorfofobia). Natomiast na koniec chciałbym przedstawić kilka fragmentów z moich doświadczeń klinicznych.

Leave a Reply