Piosenka Udo Lindenberga „Tęsknię za tobą, gdy słyszę wiolonczelę”

Innym wątkiem była piosenka Udo Lindenberga Tęsknię za tobą, gdy słyszę wiolonczelę. Następnie pacjentka milczała przez kwadrans. Moim zdaniem była to zachęta dla analityka, aby dalej omawiać problem „stróża”. Koledze jednak nie przychodziło podczas tego milczenia nic do głowy poza tym, że w korytarzu, który zna również pacjentka, leżą nuty potrzebne mu do gry na skrzypcach. W końcu przerwał milczenie i powtórzył część wypowiedzi pacjentki, przyznając, że nie wszystko rozumie. Pacjjentka kontynuowała, że ów człowiek w filmie czuł się tak bardzo upokorzony, że przebrawszy się za Zorro podczas karnawału zaczął nagle strzelać do otoczenia z prawdziwego pistoletu. Analityk, wciąż dość bezsilny i zablokowany w myśleniu i odczuwaniu, przypomina pacjentce jej uczucia podobnej bezsilności podczas pogrzebu jej matki, kiedy to obserwowała obłudne gesty sąsiadów, którzy wcześniej utrudniali matce życie. Na końcu seansu znowu pojawił się „stróż”: to on musi ją chronić przed takimi wybuchami, ale także udaremnia jej przynoszenie na seanse snów, które zapomina. Analityk uległ projektowanemu wpływowi „stróża” pacjentki i z tego powodu nie mógł ani zebrać myśli, ani też interpretować tak prostego materiału. Według mnie pacjentka wyjaś-niła, że „stróż” bez skrupułów usiłuje wszystkich, a w szczególności analityka, zdewaluować tak, jak ona to widziała w TV i do czego sama chce się zdystansować. Wydaje się, że pacjentka chciała powiedzieć, że „stróż” jest jak ten agent ubezpieczeniowy, który narzucił te wszystkie ubezpieczenia, jakich ona nie potrzebuje i od których chce się uwolnić.

Leave a Reply

endometrioza przyczyny powstania