Pochodzenie endogenne i biologiczne

Rajewski (1986) i inni odróżniają, nie tylko jak to jest w przypadku DSM III, depresję i zaburzenia dystymiczne, ale podobnie jak stwierdza się to w przypadku dorosłych, depresje endo- i egzogenne. To ostatnie rozróżnienie opiera się na kryteriach behawioralnych lub biochemicznych. Pomeroy sugeruje, że większość zaburzeń samopoczucia u dorastających, w tym także zaburzeń w zachowaniu, pokarmowych i snu, jest okresowa. Appelboom (1986) łączy depresję dorastających z depresją dorosłych, odnajdując w obu grupach niespokojny sen i częste przebudzenia. Dla Lahmeyera (1983) czas latencji wystąpienia pierwszej fazy paradoksalnej snu jest zakłócony w jednakowy sposób w „depresjach zwanych endogennymi” zarówno u dorastających, jak i u dorosłych.

Pochodzenie endogenne i biologiczne potwierdzają przede wszystkim testy biochemiczne, głównie próba zahamowania poprzez dexa- metazon (DST) oraz rzadziej test na TRH (tyreotropina). Potwierdzają to Robbins (1982) i za nim Braconnier (1985). Podobnie Chabrol (cytowany przez Ziriego) wykrył u około 3/4 spośród 25 prób samobójczych „klinicznie załamanych” odchylenia ponad normę w teście na DST i/lub na THR (ten ostatni test jest również używany przez autorów południowoafrykańskich). Stauber (1986) wykrywa patologiczną reakcję na DST u 5 na 6 pacjentów (83%) cierpiących na „znaczną depresję” i tylko u 3 na 14 (28%) cierpiących na zaburzenia dystymiczne. Rozpoznania są dokonywane według skali samooceny Hamiltona, na podstawie kryteriów wyróżniania DSM III, a patologiczny charakter próby traktowany jest jako sygnał biologicznej predyspozycji do psychozy maniakalno-depresyjnej.

Leave a Reply