Procesy introjekcji i projekcji

Rozważmy teraz bliżej metody i mechanizmy, za pomocą których dokonuje się ten rozwój. U niemowlęcia procesy introjekcji i projekcji, ponieważ są zdominowane przez agresję i lęki, wzajemnie się wzmacniające, prowadzą do lęków przed prześladowaniem ze strony przerażających obiektów. Do takich lęków zostają dodane lęki przed utratą kochanych obiektów, co oznacza, że powstaje pozycja depresyjna. Gdy po raz pierwszy wprowadziłam pojęcie pozycji depresyjnej, wysunęłam sugestię, że introjekcja całego obiektu kochanego powoduje niepokój i troskę, by ten obiekt nie został zniszczony (przez „złe” obiekty i Id) i że te przeżycia niepokoju i lęki, dodane do paranoidalnego zestawu lęków i obron, tworzą pozycję depresyjną. Są więc dwie grupy lęków, uczuć i obron, które, jakkolwiek zróżnicowane w sobie i jakkolwiek blisko ze sobą połączone, mogą – według mnie być odizolowane od siebie dla celów czystości teoretycznej. Pierwsza grupa uczuć i fantazji to prześladowcze, które cechują lęki związane z destrukcją Ego przez wewnętrznych prześladowców. Obroną przed tymi lękami jest przede wszystkim destrukcja prześladowców za pomocą metod gwałtownych lub ukrytych i przebiegłych. O tych lękach i obronach pisałam szczegółowo w innych kontekstach. Drugą grupę uczuć, które tworzą pozycję depresyjną, opisywałam wcześniej nie sugerując dla niej terminu. Obecnie proponuję, by dla tych uczuć smutku i niepokoju o kochane obiekty, lęków przed ich utratą i tęsknoty do ich odzyskania używać prostego słowa pochodzącego z codziennego języka – mianowicie „tęsknoty” za kochanym obiektem (,,pining” for the loved object = usychanie z tęsknoty za kochanym obiektem). Krótko mówiąc, pozycję depresyjną tworzą: prześladowanie (przez „złe” obiekty) i charakterystyczne obrony przed nimi z jednej strony, tęsknota zaś za kochanym („dobrym”) obiektem z drugiej.

Leave a Reply

www.alaclarin.pl/o-tradziku/