Przebieg wczesnego rozwoju

Według podmiotu, jego triumf nad obiektami nieodwołalnie pociąga za sobą ich życzenie triumfu nad nim i dlatego prowadzi do nieufności i poczucia prześladowania. Może wówczas mieć miejsce depresja lub wzrost obron maniakalnych i bardziej gwałtowna kontrola nad obiektami, ponieważ podmiot nie zdołał pojednać się z nimi, odtworzyć ich ani naprawić i dlatego poczucie prześladowania znów bierze górę. Wszystko to ma ważny wpływ na dziecięcą pozycję depresyjną i na powodzenie’ Ego w jej pokonaniu. Triumf nad wewnętrznymi obiektami, które Ego małego dziecka kontroluje, poniża i torturuje, jest częścią destrukcyjnego aspektu pozycji maniakalnej, która zakłóca reparację i od-twarzanie świata wewnętrznego i wewnętrznego spokoju i harmonii i tak triumf zakłóca pracę z żałobą.

Dla ilustracji tych procesów rozwojowych rozważmy pewne cechy obserwowalne u ludzi hypomaniakalnych. Dla postawy osoby hypo- maniakalnej wobec ludzi, zasad i zdarzeń charakterystyczne jest, że ma ona skłonność do przesadnych ocen: nadmierne uwielbienie (idealizacja) lub pogarda (dewaluacja). Wraz z tym ma ona tendencję spostrzegać wszystko w dużej skali, myśleć dużymi liczbami wszystko to pozostaje w zgodzie z wielkością jej omnipotencji, za pomocą której broni się przed lękiem przed utratą jednego, niezastąpionego obiektu, matki, której wciąż w głębi żałuje. Tendencja do minimalizowania wagi szczegółów i małych liczb oraz częsta niedbałość o szczegóły i pogarda dla sumienności jaskrawo kontrastują z bardzo drobiazgowymi metodami, koncentracją na najmniejszych rzeczach (Freud), które są częścią obron obsesyjnych.

Ta pogarda, jednakże, do pewnego stopnia opiera się również na zaprzeczeniu. Jednostka musi zaprzeczać impulsowi czynienia rozległej i szczegółowej reparacji, ponieważ musi zanegować przyczynę reparacji: mianowicie szkodę wyrządzoną obiektowi oraz smutek i poczucie winy w jej następstwie.

Wracając do przebiegu wczesnego rozwoju możemy powiedzieć, że każdy krok w emocjonalnym, intelektualnym i fizycznym rozwoju jest używany przez Ego jako środek do pokonywania pozycji depresyjnej. Wzrastające umiejętności dziecka, talenty i twórczość artystyczna zwiększają jego wiarę w psychiczną rzeczywistość jego konstruktywnych tendencji, w jego zdolność do radzenia sobie i kontrolowania wrogich impulsów i „złych” obiektów wewnętrznych. W ten sposób lęki pochodzące z różnych źródeł mogą zelżeć, a to powoduje spadek agresji, a w konsekwencji podejrzeń co do „złych” zewnętrznych i wewnętrznych obiektów. Wzmocnione Ego, mające więcej zaufania do ludzi, może wówczas czynić dalsze kroki w kierunku scalenia swych obrazów – zewnętrznych, wewnętrznych, kochanych i nienawidzonych – i w kierunku dalszego łagodzenia nienawiści przez miłość, a w ten sposób do ogólnego procesu integracji.

Leave a Reply