Przed podjęciem badań diagnostycznych

Dominującym objawem jest zaparcie, datujące się zwykle od wczesnego okresu niemowlęcego. Zdarzają się okresy remisji lub poprawy po leczeniu środkami prze-czyszczającymi, wlewami doodbytniczymi czy czopkami. Charakterystyczny jest brak łaknienia, upośledzony rozwój, powiększenie brzucha, niekiedy z tworzeniem kamieni kałowych i brudzeniem.

W klasycznej chorobie Hirschsprunga istotne znaczenie w diagnostyce klinicznej ma badanie per rectum. Znamienne jest napięcie zwieraczy i pusta, obkurczona odbytnica, pomimo istniejącego zalegania stolca. Jeśli jednak odcinek bezzwojowy jest bardzo krótki, obejmujący 1-3 cm powyżej zwieracza, to zmiany są trudne do uchwycenia. Tak więc w postaci krótkoodcinkowej, w achalazji zwieracza i w czynnościowej okrężnicy olbrzymiej palec wprowadzony przez odcinek śródzwieraczowy identyfikuje nadmiernie poszerzoną, wypełnioną i uwypukloną ku tyłowi bańkę odbytnicy. Jedynym momentem różnicującym może być napięcie zwieraczy, które’ jest częściej wzmożone u dzieci z nieprawidłowym unerwieniem, a prawidłowe’ w postaciach czynnościowych.

Przed podjęciem badań diagnostycznych zazwyczaj konieczne jest opróżnienie jelita z nadmiaru zalegających mas kałowych. Zwykle kilkakrotne oczyszczające wlewy doodbytnicze z roztworu fizjologicznego NaCl, z dodatkiem NaCl 10%,- gliceryny lub parafiny, uzupełnione podaniem doustnym parafiny lub ziołowych- leków przeczyszczających pozwalają na uzyskanie wypróżnienia. Czasem niezbędne jest rozkruszenie i usunięcie mas w narkozie.

Po opróżnieniu jelita najkorzystniej jest wykonać badanie elektromanometry- czne, które w doświadczonych rękach jest najcenniejszą metodą pozwalającą na różnicowanie przyczyn zaparcia. Jeżeli nie ma możliwości wykonania manometrii,- to pozostaje badanie rtg i biopsja (2, 3, 6, 7, 19, 22, 24, 26, 30, 34, 36, 44, 45, 54,- 55, 57, 60, 63, 65).

Leave a Reply