Przydatność psychotycznej obrony

Formą psychotycznej obrony byłaby wówczas mania, rozumiana jako stan nierealistycznej archaicznej przyjemności. Przydatność powyższego modelu w stosunku do chorób afektyw- nych z punktu widzenia terapeutycznego nie okazała się wielka. Rozwój badań neurofizjologicznych, biochemicznych, hormonalnych, a przede wszystkim synteza leków antydepresyjnych i zapobiegających nawrotom, praktycznie rozstrzygnęły wątpliwości na jakiej drodze odbywać się będzie leczenie psychoz afektywnych. Dalsze ograniczenia w jego zastosowaniu zawarte są w samej metodzie leczenia psychoanalitycznego. Wymaga ona takiego Ja, które zdolne jest do tolerowa-nia frustracji popędów bez użycia acting-out, możliwości wytworzenia emocjonalnej i racjonalnej więzi w przeniesieniowej nerwicy, co stanowi zasadniczą trudność dla pacjentów psychotycznych z przetrwałymi elementami psychiki archaicznej. Warunki te eliminują również pewną liczbę pacjentów z grupy tzw. depresji uwarunkowanych psychogennie. Nie znaczy to, aby psychoanalityczny sposób rozumienia i leczenia depresji nie był słuszny i adekwatny dla dużej grupy pacjentów. Argumentacja takiego stanowiska wydaje się być słuszna jedynie w oparciu o kazuistykę”.

Psychoanaliza jako metoda leczenia zajmuje się głównie cierpieniem i bólem, gdyż pacjent zgłaszający się po pomoc nie jest w swoim odczuciu człowiekiem szczęśliwym, nie czuje się dobrze ani sam ze sobą, ani z innymi, jego możliwości rozwojowe są sparaliżowane, a pacjent depresyjny odczuwa szczególnie dojmujący ból i z tego powodu, że jego życie niewarte jest życia. Przeżywa pragnienie samobójcze, a w ekstremalnym przypadku – aktywnie je realizuje.

Psychoanaliza jako teoria czy też systematyzacja zjawisk życia psychicznego zajmuje się także zjawiskiem przyjemności. Instynkt życia, dzięki któremu człowiek przybywa na świat, rządzi się właśnie ową zasadą przyjemności – zasadą tą rządzą się odzwierciedlone w aparacie psychicznym rozwojowe siły popędowe. Była to jedna z pierwszych zasad opisanych przez Freuda: siły popędowe, które nazwał Id dążą do zaspokojenia na każdym etapie rozwoju.

Leave a Reply