Psychogenne zaparcia

Istotne znaczenie ma dokładnie zebrany wywiad, obejmujący cały kilkumiesięczny, a nieraz kilkuletni okres trwania zaparcia. Należy cierpliwie wyłowić z niego najważniejsze elementy, poczynając od okresu noworodkowego. Ważne są dane na temat ewentualnych trudności w oddaniu pierwszej smółki, konsultacji chirurgicznych, stosowanych prowokacji bądź leków. Wspólnie z matką trzeba

zastanowić się nad początkiem zaparcia i przypuszczalną jego przyczyną. Należy zapytać, czy poprzedziła jc zmiana diety, choroba gorączkowa lub biegunka, czy były wówczas widoczne zmiany w okolicy odbytu, odpowiadające szczelinie, przetoce, ropniowi, bądź objawy pośrednie bolesnej defekacji, jak płacz lub niepokój podczas wypróżnień, krwawienie. Niekiedy przyczyną leżącą u podłoża zaburzeń czynnościowych jest hospitalizacja, kiedy przez różnie długi okres nie wiadomo, czy i jak dziecko się wypróżniało. Nierzadko zaparcia są zaburzeniem wrodzonym, występującym rodzinnie.

Psychogenne zaparcia powstają najczęściej po przebytych, często nie zauważonych i nie leczonych szczelinach odbytu. Ostry ból towarzyszący wówczas wypróżnianiu powoduje usilne próby zahamowania defekacji. Dziecko staje się niespokojne, spocone, krzyczy, napina się i czerwieni, chwyta różne przedmioty, starsze staje, krzyżuje nogi. Ponieważ te samo mięśnie, tj. przepona i mięśnie brzucha, służą do zatrzymania i wydalania stolca, zazwyczaj otoczenie traktuje te objawy jako dowód trudności w wypróżnianiu, podczas gdy jest odwrotnie dziecko, nawet niemowlę w obawie przed bólem czyni wysiłki, by powstrzymać defekację. Im dłużej to się udaje, tym stolec staje się twardszy, szerszy i bardziej suchy, nasilając bolesność podczas ewakuacji, nieraz powodując krwawienie. Tak powstaje błędne koło zaburzeń.

Leave a Reply

analizator widma