Różne stany u dziecka

Przejściowe stany podwyższonego nastroju , przerywające smutek i cierpienie w normalnej żałobie, mają charakter maniakalny i wynikają z uczucia posiadania wewnątrz doskonałego, kochanego obiektu (idealizowanego). Za każdym razem jednak, gdy w podmiocie wzbiera nienawiść do utraconej kochanej osoby, załamuje się jego wiara w nią i proces idealizacji ulega zakłóceniu. (Nienawiść do kochanej osoby nasilona jest przez lęk, że umierając osoba kochana chciała wymierzyć podmiotowi karę i narazić go na brak, tak jak w przeszłości, ilekroć matka była z dala od niego, gdy on jej potrzebował, podmiot czuł, że umarła po to, by wymierzyć mu karę i narazić na jej brak). Jedynie stopniowo, odzyskując zaufanie do zewnętrznych obiektów i wartości różnego rodzaju, osoba przeżywająca normalną żałobę może znów wzmocnić swą wiarę w utraconą, kochaną osobę. Może wtedy znów uświadomić sobie, że ten obiekt nie był doskonały, nie tracąc jednak wiary i miłości do niego ani nie obawiając się z jego strony odwetu. Osiągnięcie tego etapu oznacza ważny postęp w przepracowywaniu żałoby w kierunku jej pokonania.

Podam teraz przykład dla ilustracji tego, w jaki sposób osoba przeżywającą normalną żałobę odtwarza związki ze światem zewnętrznym. Pani A., podczas kilku pierwszych dni po wstrząsającej utracie młodszego syna, który zmarł nagle podczas pobytu w szkole, wzięła się za selekcję listów, zachowując jego, a wyrzucając listy innych osób. W ten sposób nieświadomie starała się odtworzyć go i zachować bezpiecznie wewnątrz siebie, a wyrzucić wszystko, co odczuwała jako obojętne lub raczej wrogie – czyli „złe” obiekty, niebezpieczne wydzieliny i złe uczucia.

Niektórzy ludzie w żałobie porządkują i przemeblowują dom źródłem tych działań jest wzrost mechanizmów obsesyjnych, które są powtórzeniem jednej z obron używanych do zwalczania dziecięcej pozycji depresyjnej. W pierwszym tygodniu po śmierci syna pani A. nie płakała wiele, a łzy nie przynosiły jej ulgi takiej jak później.

Leave a Reply

etoto