Samobójstwo

Kiedy młody człowiek czuje się w tak rozpaczliwej sytuacji, kiedy nie śmie przeciwstawić się ojcu czy nauczycielowi lub nie potrafi znaleźć dojrzałego, rozsądnego rozwiązania, może próbować popełnić samobójstwo, np. „rodzice nie chcą, żebym «chodził» z tą lub inną dziewczyną…” obserwujemy tu złożoność popędów auto- i hetero-agresywnych, podobnie w niektórych formach zamaskowanych tendencji samobójczych, np. w wyniku niebezpiecznej jazdy kradzionym samochodem. Młody człowiek zachowuje się wtedy tak, jakby myślał jednocześnie: „zabiję się” i „świat pełen jest skurwysynów, zabiję ich”. Ale młodzi, którzy specjalnie powodują wypadki samochodowe i zabijają innych, należą do wyjątków.

Nie trzeba zapominać o samobójstwie jako o samoukaraniu: jestem Świnia, unieszczęśliwiam innych wokół mnie, nie jestem dzieckiem idealnym, nie spełniam ich oczekiwań” lub „popełniłem czyn zbrodniczy i karygodny”. W jednej osobie mogą współistnieć dwa motywy-wzorce, ale lepiej rozpatrywać je oddzielnie. Wzorzec idealny został nam narzucony przez rodziców: czujemy się niezdolni do spełnienia ich pragnienia i oczekiwań, które przeżywamy jako własne pragnienie. Kiedy młody człowiek zrozumie, że to nie swoje pragnienie, ale pragnienie rodziców chciałby spełnić, to jest, jeśli nie wyleczony, to w każdym razie na dobrej drodze do wyleczenia. Niemożność sprostania sytuacji jest przypadkiem pokrewnym, ale nie iden-tycznym: sytuacja konfliktowa jest często wewnątrzrodzinna i wiąże się z niemożnością lub trudnościami uniezależnienia się. Niezależny młody człowiek to taki, który potrafi nie zabijając ojca i matki opuścić ich, pozostając nadal w dobrych z nimi stosunkach. Młodym, którzy nienawidzą swoich rodziców, albo którym wydaje się, że ich nienawidzą i którzy nie są w stanie rozstać się z nimi, bo są tak mocno uzależnieni, grozi, bardziej niż innym, samobójstwo.

Leave a Reply

regeneracja organizmu klinika