Tendencja do zmiany melancholii

Sytuacje wywołujące melancholię w większej swej części wykraczają daleko poza tę, polegającą na utracie przez śmierć obiektu są to również wszystkie te sytuacje, w których pacjenci czują się pomijani, lekceważeni lub rozczarowani. W wyniku tych sytuacji pacjenci wprowadzają do relacji z obiektem uczucia negatywne z nienawiścią włącznie lub potęgują istniejącą już ambiwalencję. Konflikt wynikający z ambiwalencji – która częściowo bierze się z realnych doświadczeń a częściowo z czynników konstytucjonalnych – jest istotnym czynnikiem warunkującym melancholię.

Jeśli miłość do obiektu – miłość, której nie można zaniechać, choć obiekt został opuszczony – ucieka w narcystyczną identyfikację, wtedy nienawiść zaczyna być kierowana do obiektu zastępczego (tj. zidentyfikowanej z obiektem części Ego) obiekt zastępczy jest lżony, poniżany, powoduje to cierpienie, z którego płynie sadystyczna satysfakcja. Samoudręczenie w melancholii – które jest bez wątpienia przyjemne – oznacza, podobnie jak w nerwicy obsesyjnej, zadośćuczynienie tendencjom sadystycznym i nienawiści do obiektu, które zostały zwrócone przeciw własnemu Ja w sposób opisany powyżej. W obu chorobach (tj. melancholii i nerwicy obsesyjnej) pacjenci mszczą się na pierwotnym obiekcie, dręcząc też samych siebie. Ten proces chorobowy chroni ich przed otwartym wyrażaniem wprost swojej wrogości wobec obiektu, który najczęściej znajduje się w najbliższym otoczeniu pacjenta. Kateksja erotyczna melancholika przechodzi w ten sposób podwójną przemianę: część jej ulega regresji do identyfikacji, a część, pod wpływem konfliktu wynikającego z ambiwalencji, przypomina bardziej stadium sadyzmu, które jest bliżej tego konfliktu.

Leave a Reply

https://tipy.interia.pl/artykul_7404,co-jest-lepsze-podpaski-czy-tampony.html