Tendencja psychodynamiczna

Autor przyznaje, że chemioterapia zdaje się przynosić najlepsze wyniki kliniczne u chorych, u których reakcja na test była zakłócona. Dla obrońców podejścia neobiologicznego DSM III, skala zachowań i testy biologiczne dowodzą, że zwolennicy klasycznego kierunku mylili się: u dorastających depresja endogenna jest częsta, a psychoza maniakalno-depresyjna zaczyna się niejednokrotnie właśnie w tym okresie, zanim jeszcze jednostka wejdzie w trzecią dekadę życia. Wynika z powyższego konieczność rozszerzania na dorastających chemioterapii antydepresyjnej, a nawet umożliwienia im korzystania o wiele częściej z zapobiegawczej kuracji litem.

-3.Tendencja psychodynamiczna. Badacze wywodzący się z meta- psychologii freudowskiej, pozostając w zgodzie z wcześniej cytowanymi autorami, potwierdzają częstość występowania depresji u dorastających oraz krytykują klasyczne pojęcia „kryzysu młodzieńczego” i „zaburzeń reaktywnych”. Wystrzegają się jednak łączenia depresji u dorastających z depresją dorosłych. Odrzucając wszelkie spekulacje na temat etiologii usiłują wyróżnić zaburzenia endo- i egzogenne oraz absolutnie nie zalecają terapii chemicznej. Starają się oni rozpoznać depresję jawną i maskowaną, a także zanalizować ich psychopatologię. Kładą też nacisk na bezwzględną konieczność stosowania psychoterapii. Badacze ci, a szczególnie F. Ladame, powołują się na P. Blosa, który opisuje okres dorastania jako drugi proces indywiduacji, na J. F. Mastersona i jego ostrą krytykę pojęcia „kryzysu młodzieńczego”, na M. Laufera zalecającego psychoanalizę stosowaną jako wybraną metodę leczenia.

Leave a Reply

salve medica