U dzieci po przebytym enterocolitis

U dzieci po przebytym enterocolitis obserwuje się skłonność do nawrotów, w różnych sytuacjach stresowych, włącznie z definitywną operacją (Swenson 1964-84, Atwell 1968, Bill 1962, Fraser 1967, Shim 1966, Rickham 1969, Bowring 1972, Nixon 1964-84) (1, 3, 16, 22, 36, 46, 51, 63, 69, 70). Enterocolitis stanowi bezpośrednie zagrożenie życia i nadal jest główną przyczyną zgonów najmłodszych niemowląt z chorobą Hirschsprunga. W latach 1960-1972 śmiertelność sięgała 30- -50% (Pellerin – 47%, Wilkinson – 33%, Hofman i Rehbein – 28%, Bowring — 22%, Shim – 42%). Wytworzenie sztucznego odbytu przed rozwinięciem się zakażenia jelitowego zmniejsza śmiertelność do 4%.

Nie ma możliwości, aby przewidzieć, jaki będzie przebieg choroby, gdyż z reguły długość odcinka bezzwojowego nie decyduje o ciężkości objawów, a ryzyko powikłań dotyczy każdego dziecka z rozpoznaniem choroby Hirschsprunga. Z uwagi: na to postępowaniem z wyboru jest wytworzenie odbytu sztucznego możliwie najwcześniej po ustaleniu rozpoznania i wyrównaniu istniejących zaburzeń.

U starszych niemowląt i dzieci, u których dominującym objawem jest zaleganie stolca, wyniszczenie, niedokrwistość, postępowanie wstępne zmierza do maksymalnego opróżnienia jelita grubego z zalegającej treści kałowej drogą codziennych płukań podawanym doodbytniczo roztworem fizjologicznym NaCl. Konieczne jest wyrównanie istniejących zaburzeń i niedoborów, podaż dożylna preparatów białkowych, leczenie niedokrwistości, stosowanie diety bogatobiałkowej o malej zawartości błonnika. Jednocześnie prowadzi się badania diagnostyczne, wykonując wlew cieniujący, biopsję oraz urografię w celu wykluczenia ewentualnego współistnienia wad układu moczowego.

Leave a Reply

http://boxofficestudio.pl/internista online