Umożliwienie jednostce ucieczki od cierpień związanych z pozycją depresyjną

W tym i w poprzednim artykule pokazałam głębsze przyczyny niezdolności jednostki do skutecznego pokonania dziecięcej pozycji depresyjnej. Niepowodzenie w tym może dać w rezultacie chorobę depresyjną, manię lub paranoję. Wykazałam (op. cit.) jedną czy dwie metody, za pomocą których Ego stara się uciec od cierpień związanych z pozycją depresyjną, mianowicie ucieczkę do wewnętrznych dobrych obiektów (która może prowadzić do poważnej psychozy) albo ucieczkę do zewnętrznych dobrych obiektów (z prawdopodobnym wynikiem w postaci nerwicy). Wiele jednak sposobów, opartych na obronach obsesyjnych, maniakalnych i paranoidalnych, o zmiennej u różnych jednostek proporcji, może – zgodnie z moim doświadczeniem – służyć temu samemu celowi, tj. umożliwieniu jednostce ucieczki od cierpień związanych z pozycją depresyjną. (Wszystkie te metody, jak wykazałam, również uczestniczą w normalnym rozwoju). Można to jasno obserwować w analizach ludzi, którzy nie odczuwają żałoby. Czując się niezdolnymi do zachowania i bezpiecznego odtworzenia swych kochanych obiektów wewnątrz siebie, muszą się od nich odwrócić bardziej niż dotychczas i dlatego zaprzeczyć swej miłości do nich. W pewnych przypadkach może to oznaczać, że ichh emocje w ogóle zostały bardziej zahamowane w innych głównie uczucia miłości zostają zdławione, a nienawiść wzrasta. Jednocześnie Ego używa różnych sposobów radzenia sobie z lękami paranoidalnymi (które będą tym silniejsze, im większa będzie nienawiść). Na przykład, Ego maniakalnie ujarzmia i unieruchamia wewnętrzne „złe” obiekty

Leave a Reply