Wada metody

Wadą metody jest nieradykalność, często prowadząca do stopniowego nawrotu zaparć. Rehbein nie wiąże tego z niewystarczającą resekcją, raczej z achalazją zwieracza.

W latach 1953-1972 Rehbein leczył 301 dzieci z chorobą Hirschsprunga. Przebadano 267, stwierdzając bardzo dobry wynik u 193 (73%), dobry u 58 (22%), niezadowalający lub zły u 16 (6%). Śmiertelność wynosiła 2,3% we wcześniejszym okresie, ostatnio była minimalna.

Wśród powikłań zanotowano nieszczelność zespolenia u dwojga dzieci. Zwężenie stwierdzono w 15-20% przypadków i leczono je rozszerzeniami. W 20-30% przypadków achalazja zwieracza doprowadza do nawrotu przeszkody. W leczeniu stosowano 2-3-krotne rozciągnięcie zwieraczy w narkozie. Jeśli postępowanie to było nieskuteczne, rozważano wskazania do miektomii zwieracza wewnętrznego według Lynna. Operację tę wykonano u 28 dzieci, co stanowi 9,3%. Zaburzeń czynności pęcherza, funkcji seksualnych i nietrzymania stolca nie obserwowano.

Autor, który stosował wyłącznie ten sposób operowania, uważa, że zabieg jest celowy i skuteczny. Odpowiadając na stawiany zarzut nieradykalności stwierdza, że odbytnica ma często większą średnicę od odcinka skurczowego i normalnie nie zawiera komórek zwojowych (3, 21, 28, 54, 63).

Leave a Reply