Wzrost zaufania dzickawobec matki

Gdy na skutek ciągłych i różnorodnych dowodów i kontrdowodów uzyskiwanych przez badanie rzeczywistości zewnętrznej wzrasta zaufanie dziecka do własnej zdolności do kochania, do własnych mocy reparacyjnych oraz do integracji i bezpieczeństwa jego świata wewnętrznego, maniakalna omnipotencja spada i ustępuje obsesyjny charakter impulsów do reparacji, co ogólnie oznacza, że dziecięca nerwica minęła.

Musimy teraz połączyć dziecięcą pozycję depresyjną z normalną żałobą. Ciężar rzeczywistej straty kochanej osoby znacznie zwiększają, według mnie, nieświadome fantazje osoby przeżywającej żałobę o tym, że utraciła także swe wewnętrzne „dobre” obiekty. Czuje wówczas, że dominuje jej wewnętrzny „zły” obiekt i że jej świat wewnętrzny jest zagrożony zniszczeniem. Wiemy, że utrata kochanej osoby prowadzi do impulsu, by na nowo przywrócić utracony obiekt w Ego (Freud, Abraham). Według mnie jednakże osoba przeżywająca żałobę nie tylko bierze do siebie (reinkorporuje) osobę właśnie utraconą, lecz także przywraca swe zinternalizowane dobre obiekty (ostatecznie swych kochanych rodziców), które stają się częścią jej wewnętrznego świata począwszy od najwcześniejszych etapów rozwoju. Odczuwa, że również i je utraciła, że zostały zniszczone, ilekroć doświadcza straty ukochanej osoby. W następstwie tego reaktywowana jest wczesna pozycja depresyjna, a wraz z nią lęki, poczucie winy, utraty i żalu, pochodzące z sytuacji wobec piersi, sytuacji edypalnej i z wszystkich innych źródeł. Wśród wszystkich tych emocji w głębokich warstwach umysłu ożywają także lęki przed byciem ograbionym i ukaranym przez budzących strach rodziców – czyli uczucia prześladowania.

Jeśli, na przykład, kobieta traci dziecko w wyniku śmierci, wśród smutku i bólu odżywa i zyskuje potwierdzenie jej wczesny strach, że zostanie okradziona przez „złą” matkę, biorącą na niej odwet.

Leave a Reply

xercom-druk.plTartak Częstochowa