Żal za utraconym obiektem

Obrony te, ponieważ są używane głównie przeciwko uczuciom prześladowczym (a nie tak bardzo przeciwko żalowi za utraconym obiektem), są masywne i mają sadystyczną naturę. Gdy prześladowanie maleje, maleje również wroga zależność od obiektu, wraz z nienawiścią, a obrony maniakalne słabną. Żal za utraconym obiektem także oznacza zależność od niego, lecz zależność takiego rodzaju, który staje się podnietą dla reparacji i zachowania obiektu. Jest twórcza, ponieważ dominuje w niej miłość, podczas gdy zależność oparta na prześladowaniu i nienawiści jest jałowa i destrukcyjna.

Tak więc, gdy żałoba jest doświadczana w pełni i rozpacz jest u szczytu, miłość do obiektu wzbiera i osoba przeżywająca żałobę odczuwa silniej, że życie wewnątrz i na zewnątrz będzie biegło dalej mimo wszystko i że utracony kochany obiekt może być zachowany wewnątrz. Na tym etapie żałoby cierpienie może stać się produktywne. Wiemy, że bolesne doświadczenia wszelkiego rodzaju stymulują czasem sublimacje lub nawet wyzwalają całkiem nowe talenty u niektórych ludzi, którzy pod naciskiem frustracji czy cierpienia biorą się za malowanie, pisanie czy inne produktywne czynności. Inni stają się bardziej produktywni w odmienny sposób – bardziej zdolni doceniać ludzi i rzeczy, bardziej tolerancyjni w stosunku do innych – stają się mądrzejsi. Takie wzbogacenie przynoszą według mnie procesy podobne do tych, które zbadaliśmy zajmując się żałobą. Tak więc, każdy ból spowodowany nieszczęśliwymi doświadczeniami, niezależnie od ich natury, ma coś wspólnego z żałobą. Reaktywuje dziecięcą pozycję depresyjną konfrontacja i pokonanie jakiejkolwiek przeciwności losu pociąga za sobą psychiczną pracę podobną do żałoby.

Leave a Reply

błąd lekarza odszkodowanie