Zawiść i przeniesienie negatywne

Natomiast Melania Klein w swojej pracy z 1959 r. położyła nacisk przede wszystkim na zawiść i przeniesienie negatywne. Od niej też pochodzi główny wkład w badania nad negatywną reakcją terapeutyczną. Narcyzm, który uważa za mający jedynie wtórną naturę, ma jednak jej zdaniem wyraźne składniki libidinalne. Nie ustala ona jednak żadnego związku między narcyzmem a tak istotnym według niej pojęciem nieświadomej zawiści odszczepionej, będącej źródłem najsilniejszych oporów i powodem impasów w analizie. Dopiero

Rosenfeld w swych pracach powstałych po 1964 r. ustalał ten związek. Po drugiej wojnie światowej pierwszym, o ile wiem, który dostrzegł jakiś związek między narcystyczną identyfikacją a agresywnością determinującą funkcjonalną strukturę Ego, był J. Lacan (1949). Ta struktura funkcjonalna miała być zresztą podporządkowana osiągnięciu funkcjonalnej jedności cielesnej w stadium lustra i miała jej towarzyszyć dialektyka różnorodnych identyfikacji. Pierwotna agresywność związana z pierwszą indywiduacją miałaby być później transcendowana lub raczej opanowywana przez identyfikacje edypalne.

W przeciwieństwie do tej raczej teoretycznej pracy, H. Rosenfeld (1964) ustala na podstawie swych obserwacji klinicznych, dotyczących pacjentów cierpiących na zaburzenia narcystyczne, że występuje u nich silna skłonność do projektowania i rozładowywania na innych ludzi tych elementów self, które są niepożądane lub nie do zniesienia. Ponadto opisuje on narcystyczną idealizację relacji self i obiektu, a przede wszystkim pewną omnipotentną formę narcyzmu skierowaną przeciwko realności i zdrowym częściom danej osoby. Ta forma narcyzmu miałaby służyć jako obrona przeciw zwykłej zależności w relacjach obiektu i przeciw uczuciom bólu czy zawodu, które im towarzyszą.

Leave a Reply

www.gabinety-lucka.plwirtualne biuro obsługi klienta